Nederlands | Français | English | Deutsch  
RSS feedTwitterTwitter

Merton

Thomas Merton (1915-1968) was een Amerikaanse trappist, die 26 jaar van zijn leven doorbracht in de abdij van Our Lady of Gethsemani in Kentucky/USA. De boeken die hij daar schreef, werden bestsellers. Enkele citaten.

 

In feite ben ik naar het klooster gekomen om mijn plaats in de wereld te vinden en als dit me niet lukt, zal ik mijn tijd hier hopeloos verliezen. Het zou zware zonde zijn als ik hier in dit klooster op mijn knieën zou zitten, me zou geselen en boete doen en dat ik verder mijn tijd zou verkwisten met de wereld te vervloeken zonder onderscheid te maken tussen wat goed en wat slecht is in die wereld. De oorlog is een kwaad, maar de mensen die erbij betrokken zijn, zijn goed. Ik kan helemaal niets doen voor mijn eigen redding of voor de eer van God als ik me alleen maar zou terugtrekken uit de ellende waarin de mensen leven en dan als een exhibitionist zou te voorschijn treden en een geleerd boek schrijven om te zeggen: “Kijk maar eens hoe anders ik ben!”

 

De monnik moet een teken van vrijheid zijn, een teken van waarheid, een getuige van de innerlijke vrijheid van de kinderen Gods waarmee Christus ons kwam overladen. De monnik is er om aan te tonen dat men echt gelukkig kan zijn zonder afhankelijk te zijn van enig wereldlijk succes, zonder de vervulling van onze ambities. Door de eenvoud, de armoede, de onthechting en de eenzaamheid getuigt hij van het feit dat het geluk van een christen niet afhangt van de beloftes van deze wereld.

 

Net zoals we naar buiten toe een masker dragen, opgemaakt met woorden en daden die niet echt vertolken wat in ons leeft, zo hebben ook veel gelovigen te doen met een God die opgemaakt is met woorden, gevoelens, zelfbevestigende slogans, die veeleer de God is van religieuze en sociale routine dan de God van het authentieke geloof, een afgod, een gekoesterde plaatsvervanger. Zijn functie bestaat erin ons te beschermen tegen een diepe ontmoeting met ons echte zelf en met de echte God. Daarom is stilte zo belangrijk voor ons geloofsleven, om God echt te ontmoeten. We kunnen niet zo maar aanhoudend praten, gebeden opzeggen, troetelwoorden prevelen, ons bezinnen en min of meer devote stemmingsmuziek opzetten. Onze goedbedoelde inwendige religieuze dialoog is in feite een rookgordijn en een verschansing, een zelfverzekering, een soort zelfrechtvaardiging. In plaats van God werkelijk te ontmoeten in het naakte geloof waarin we ons diepste wezen voor Hem blootleggen, voeren we een ritueel op om onze angst te sussen. Het zuivere geloof wordt getest in de stilte waarin we luisteren naar het onverwachte, waarin we ontvankelijk openstaan voor wat we nog niet kennen en waarin we geleidelijk opgaan naar de dag waarop we op een hoger en dieper niveau met God zullen samenzijn.

 

  

> naar boven