'Bidder met de bidders' in Indonesië
De vorige maand ben ik naar onze medebroeders en -zusters in Indonesië geweest om daar de tweejaarlijkse visitatie te verrichten. U hebt de afgelopen tijd veel op deze website gehoord over onze stichting in Oeganda, maar ook in Indonesië heeft Koningshoeven al in 1953 een klooster gebouwd. Ik mocht er op Java in Rawaseneng in het klooster Maria van het Blijde Moeras een jonge en vitale gemeenschap aantreffen van 32 broeders (foto). Zij zijn volop bezig met hun kloostergebouwen te renoveren met als hoogtepunt een geheel vernieuwde kerk. Met deze werkzaamheden verlaten zij definitief de tijd van een jonge stichting. Het is goed om te zien hoezeer zij geworteld zijn in de lokale kerk. Alles kunnen zij dan ook zelf financieren. De belangrijkste bronnen van inkomsten zijn een boerderij, een bakkerij en het gastenhuis.
Ik bezocht ook onze broeder Wigbert die momenteel voor drie maanden op het eiland Flores verblijft, zodat de band met deze kleindochter van Koningshoeven toch goed in stand wordt gehouden. De communiteit van Lamanabi is in 2001 gesticht door de broeders van Rawaseneng en telt nu al twintig broeders. Hun klooster ligt, te midden van schitterend natuurschoon, op een zeer geïsoleerd stuk van het eiland zodat de afzondering echt gegarandeerd is. De broeders leven van een kaarsenfabriek. Ik heb ook een bezoek gebracht aan de trappistinnen van Gedono, die in de buurt van onze broeders van Rawaseneng wonen. Deze gemeenschap is tot stand gekomen in 1996 dankzij een samenwerking tussen de broeders van Rawaseneng en de zusters van het Italiaanse Vittorchiano. Deze stichting telt nu ongeveer vijftig zusters, onder wie een aantal monialen uit China. Gedono zorgt namelijk voor een gemeenschap van zusters van onze orde in China. Zelf hebben zij vorig jaar een klooster gesticht in Macao, China. De zusters maken siroop, yoghurt, koekjes en kaarten voor de verkoop. Hun gastenhuis wordt goed bezocht.
Een reis naar onze Indonesische kloosters brengt je in contact met een bloeiend kloosterleven vol vitaliteit en energie. Het meest indrukwekkende vind ik echter dat deze communiteiten leven in het grootste moslimland ter wereld op een heel eenvoudige en bescheiden manier. Zij voelen zich thuis te midden van mensen die vijf keer per dag worden opgeroepen om te bidden. Je beleeft daar echt wat het wil zeggen om 'bidder met de bidders te zijn'.
Gepubliceerd op 08-08-2010
'Een zinvol leven is een gedeeld leven'
Tijdens de Pinksterdagen bekeken we met de gemeenschap een mooie en opmerkelijke film: Into the wild van regisseur Sean Penn. De rolprent uit 2007 is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Amerikaanse auteur Jon Krakauer over een waargebeurd verhaal.
De 22-jarige, pas afgestudeerde Christopher McCandless laat zijn familie en veelbelovende toekomst achter zich, op zoek naar avontuur. Zonder bezittingen, weg van het materialisme en de prestatiedrang van de moderne wereld, probeert hij zijn weg te vinden in de wildernis van Alaska. Bijzondere ontmoetingen en de verraderlijke kracht van de natuur vormen zijn bestaan. Hij overleeft het niet en sterft moederziel alleen in de wildernis. Vlak vóór zijn overlijden, schrijft hij de volgende veelbetekende woorden op: "Een zinvol leven is een gedeeld leven." Geen 'feel good movie' maar wel een film die de essentie van ons monastieke leven raakt. Vandaag op de eerste dag van de 'gewone tijd' door het liturgisch jaar hoorden we Petrus zeggen: "Zie heer, we hebben alles prijsgegeven om U te volgen" (Mc. 10,28). De zin van alles prijsgeven is de ontdekking dat je uiteindelijk alles zult delen met anderen. Het antwoord van Jezus op Petrus' woorden: "Ik verzeker jullie: iedereen die broers of zusters, moeder, vader of kinderen, huis of akkers heeft achtergelaten omwille van mij en het evangelie, zal het honderdvoudige ontvangen" (Mc. 10,29).
Gepubliceerd op 25-05-2010
De kerk is gewond en toch vieren we Pasen
Druk druk druk, zo kort voor Pasen. Het is de tijd van de jaarlijkse grote schoonmaak en veel mensen komen voor een biechtgesprek om zich goed op het kerkelijk feest voor te bereiden. De grote liturgische diensten van de komende dagen vragen natuurlijk ook de nodige voorbereiding. Het hoort er allemaal bij en dat maakt deze dagen ook altijd weer zo bijzonder.
Gezien de huidige kerkelijke situatie is Pasen dit jaar helemaal bijzonder. De aartsbisschop van Parijs, kardinaal André Vingt-Trois, zei onlangs dat Pasen 2010 niet anders gevierd kan worden dan met schaamte en in alle bescheidenheid. Ik ben altijd getroffen geweest door het theologische principe van het sentire cum ecclesia, meevoelen met de kerk. Op dit moment krijgt dit meevoelen wel een heel aparte invulling. De kerk, het lichaam van Christus hier op aarde, lijdt en dat roept het nodige op. Ik ga graag in deze lijdensdagen naar een uithoek van ons klooster waar in een hoek een prachtige Piëta staat: een neogotische afbeelding van Maria met het dode lichaam van haar Zoon op haar schoot. Het is dan wel geen Michelangelo maar deze Mengelberg uit 1902 mag er toch ook zijn.
Maria toont ons de dode Jezus. Dood is de kerk niet, maar gewond zeker. Met Maria treuren wij om wat mensen, ja bedienaren van dat lichaam, anderen hebben aangedaan. In de voet van het beeld staat een strofe uit het zogeheten Stabat Mater, een lied uit de dertiendee eeuw: "Wie, die hier niet schreien zoude, Als hij 't grievend leed aanschouwde, Dat Maria's ziel verscheurt? Wie kan, zonder mee te wenen, Christus' moeder horen stenen, Nu zij met haar zoon hier treurt?" Inderdaad welk hart kan van steen blijven te midden van al dit leed. En toch vieren we Pasen ...
Gepubliceerd op 30-03-2010
Broeders nemen intrek in nieuw klooster Oeganda
De afgelopen weken is in Oeganda met man en macht gewerkt om het nieuwe klooster voor onze dochtercommuniteit in SSanje af te werken. Wat is er in een jaar toch hard gewerkt! In januari 2009 ondertekenden wij het contract met de architect en gisteren zijn de broeders in hun nieuwe behuizing getrokken.
Het klooster is nog niet helemaal klaar maar de broeders waren de situatie in hun tijdelijke toevluchtsoord in Bukalasa meer dan beu. Daar zaten ze, nadat ze medio 2008 vanwege etnische onlusten noodgedwongen hun klooster in Kenia moesten verlaten. Het nieuwe onderkomen is bijna klaar op een enkele deur en een enkel raam na. Momenteel is de prior van Koningshoeven, broeder Isaac, samen met twee van onze werknemers in Oeganda om de broeders te helpen bij de verhuizing. Ikzelf reis vandaag naar Oeganda gaan om hen af te lossen en drie weken bij onze broeders te blijven. De bedoeling is dat het gewone leven zo snel mogelijk weer wordt opgepakt. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want er moet nog van alles en nog wat geregeld worden. Ik hoop dat broeder Isaac bij zijn terugkeer eind deze week veel foto's meeneemt, zodat u een goed beeld van het eindresultaat kunt krijgen. Volgens ingewijden mag het nieuwe klooster er zijn. Iets wat mede dankzij uw goede gaven tot stand is gekomen. Ik ben zelf erg benieuwd en ik zal u op de hoogte houden.
Gepubliceerd op 28-02-2010
Spiritualiteit, soberheid en solidariteit
Momenteel ben ik op Madagaskar, waar ik als overste van onze dochtercommuniteit in Oeganda deelneem aan een drie weken durende bijeenkomst van religieuze oversten in Afrika. Het is hier overdag bijna dertig graden en mijn gedachten gaan in die hitte onwillekeurig uit naar mijn medebroeders in het ijskoude Nederland. Vlak voor mijn vertrek heb ik hen het nieuwe jaarthema voor onze gemeenschap gepresenteerd.
Aan het begin van ieder jaar probeer ik altijd in een uiteenzetting het nieuwe jaar een bepaalde inhoud te geven. Eind 2009 heb ik alle broeders individueel gehoord over hun eigen ideeën over het nieuwe jaar. Het is altijd inspirerend om deelgenoot te mogen worden van de dromen en wensen van je medebroeders.
In 2010 zal onze aandacht in Koningshoeven uitgaan naar spiritualiteit, soberheid en solidariteit. Deze drie s'en sluiten een beetje aan bij de Regel van Benedictus die het in hoofdstuk 58 over drie o's heeft. Iedere nieuwe kandidaat moet getoetst worden op zijn ijver voor het werk Gods, op gehoorzaamheid en op de beproeving van zijn nederigheid. Op die manier kan de gemeenschap zien of de kandidaat werkelijk God zoekt. In het Latijn beginnen de woorden 'werk Gods', 'gehoorzaamheid' en 'beproeving' met een o: opus Dei, oboedientia en opprobrium.
We willen in 2010 met meer overtuiging en bezieling ons monnik-zijn als 'Godzoekers' beleven (spiritualiteit). Vanuit onze vrijwillige levenskeuze willen we bepaalde consequenties aanvaarden en beleven (soberheid). Wij willen dat alles doen en in een gemeenschap van onderlinge liefde (solidariteit). Ik besef dat het een wat ambitieus programma is, maar hopelijk zal het ons helpen om God echt te zoeken.
De broeders zijn nu bezig om dit jaarthema verder uit te werken en concreet gestalte te geven. Een voorstel heeft het al gehaald. De vrijdag wordt onze dag van soberheid. Al enkele jaren vasten we heel bewust op vrijdag door geen warme maaltijd te nemen maar eenvoudig soep en brood. De zaterdag zal de dag van de solidariteit zijn doordat we gezamenlijke allerlei klusjes in en rond de abdij opknappen. De zondag is de dag van de spiritualiteit, met meer aandacht voor gebed en geestelijke lezing.
Gepubliceerd op 25-01-2010
> naar boven
|
