Paasbrief 2026

Overal om ons heen breekt de wereld.
Huis na huis in puin, kinderen die ronddolen,
zielen die kreunen onder het gewicht van menselijk falen.
Oorlog, honger, onrecht…
en wij staan erbij, machteloos, bevend,
en vragen ons af: Hebben wij nog het recht om Pasen te vieren?

In onze binnentuin bloeit de magnolia.
Haar witte bloemen ademen stilte en schoonheid,
een kort moment van licht dat snel weer wegglijdt.
Zelfs de adem van hoop lijkt niet te blijven,
want het nieuws van verdriet dringt terug:
Oekraïne, Iran, onrecht dat we niet kunnen stoppen.
De beelden van de Killing Fields dringen zich op,
levenloze lichamen, een vallei vol doden,
zoals Ezechiël die ooit zag in een visioen van dorre beenderen. Journalisten ploegen er doorheen om te wereld ervan te vertellen waartoe we in staat zijn.

Maar juist daar, midden in de wanhoop, staan we nu onder het kruis.
Jezus droeg angst, zweet, bloed, tranen.
Hij stond oog in oog met de wanhoop van de mens,
en doorstond wat niemand dragen kon.

En daarin ligt het wonder:
het is niet de dood die het laatste woord spreekt.
Het verbond met God is geschonden,
maar niet verbroken.
Zoals Ezechiël zag hoe de dorre botten opnieuw werden gewekt,
en zoals de Killing Fields herinneren aan menselijk lijden,
zo kan ook wat geschonden is hersteld worden.
Huid wordt geweven, adem wordt gegeven,
leven keert terug waar dood leek te heersen.

Daarom: wij hebben de plicht om Pasen te vieren.
Niet ondanks de angst, maar juist in de angst.
Niet alleen voor het korte moment van schoonheid,
maar om de hoop vast te houden,
om het geschonden te helen,
om het leven te laten zegevieren.

En dan, als het Paasverhaal zijn volle loop heeft genomen,
blaast Gods Geest met Pinksteren opnieuw zijn adem in ons.
Nieuwe kracht, nieuw leven, nieuwe hoop.
Het licht breekt door de donkerste nacht,
het leven overwint de dood,
de geest van God ademt in ons,
en wij worden herschapen, telkens weer.